Yazar: Nazlı Dağhan
“Bazen en güzel tarif, hatalarla yoğrulur.”
İlk sayfasını açtığımda sade bir çocuk hikayesi bekliyordum…
Ama sayfalar ilerledikçe fark ettim ki bu kitap sadece çocuklar için değil.
Bu hikâye, hayal kurmaktan yorulan herkesin ruhuna iyi gelen bir tarif kitabı gibi!
Ama tarifler sadece yemek değil…
Cesaret, umut, dayanışma, özlem, azim ve dostlukla pişirilmiş.
Başrolde Mina var.
Bir aşçının küçük kızı.
Küçük ama kocaman hayalleri olan, annesinin izinden gitmek isteyen bir yürek…
Ama ah o mutfak! O kahraman mutfak!
Yemek pişirmeye çalıştıkça işler sarpa sarıyor.
Tostlar kömüre dönüyor,
Yumurtalar tavanı boyuyor,
Un bulutu evi ele geçiriyor.
Ama Mina yılmıyor! Her hatanın ardından yeniden deniyor.
Çünkü onun hayali sadece iyi yemek yapmak değil,
Annesinin hatırasına tutunmak, onunla aynı tutkuyu paylaşmak.
İşte bu yüzden, Mina mutfakta aslında sadece yemek değil, kendini pişiriyor.
Ama sonra…
Mina’nın karşısına bir fırıncı çıkıyor.
Güler yüzlü, nazik, tatlı mı tatlı…
Üstelik bir teklif sunuyor:
“Artık hiç yemek yapmana gerek yok.”
Hazır mutluluk! Hazır çözümler!
Ama bu teklifin arkasında görünmeyen bir gölge var…
Çünkü bazı çözümler, aslında sorunları yok etmek değil, onları bastırmak ister.
Diğer yandaysa Gorgon var.
Çocukluk arkadaşı. Gerçek bir dost.
Mina’nın mükemmel olmasına gerek olmadığını bilen,
Onunla yanmış kekleri paylaşan,
Onun gözyaşlarını gören ama görmezden gelmeyen biri.
Gorgon, bu hikâyenin kalpten gelen sesi.
Peki Mina ne yapacak?
Kolay olanı mı seçecek?
Yoksa karanlık fırınların buğusunu dağıtıp, kendi mutfağının ışığını mı yakacak?
Bu kitap bana ne hissettirdi?
• Yanlış yaptığımda pes etmemem gerektiğini…
• Bazen en büyük başarıların, en büyük hataların ardından geldiğini…
• Mükemmel olmanın değil, gerçek olmanın kıymetli olduğunu…
• Ve dostluğun, bir tarif kitabında değil, kalpte yazılı olduğunu…
Aşçının Kızı, sadece bir yemek hikâyesi değil.
Kayıplarla baş etmenin, hatalara sarılmanın, umutla yeniden başlamanın masalı.
Kısacası:
Un kokulu, gözyaşı tuzlu, sevgiyle pişmiş bir hikâye.
0 Yorum